Pracodawcy, którzy corocznie wypłacają pracownikom dofinansowanie do wakacji, muszą uważać na obowiązujące od początku roku obniżone limity. Chodzi o zwolnienie określone w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o PIT, które odnosi się do benefitów finansowanych z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych. Można je przeznaczyć m.in. na dofinansowanie do letniego wypoczynku pracowników. W 2025 r. pracownicy mogą skorzystać ze zwolnienia z PIT do 1000 zł, w poprzednich latach była to kwota 2000 złotych.
Zwolnione z podatku są świadczenia otrzymane przez pracownika sfinansowane w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych:
rzeczowe (inne niż bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi),
pieniężne.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o PIT wolna od podatku jest wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 1000 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi.
W praktyce dofinansowanie może mieć różną formę. W interpretacji z 23 sierpnia 2023 r. (nr 0113-KDIPT2-3.4011.460.2023.2.GG) dyrektor KIS zgodził się, że zwolnione z podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o PIT może być świadczenie w postaci „bonusu wakacyjnego”. Prawo do bonusu będzie miał każdy pracownik, ale jego wysokość uzależniona będzie od sytuacji socjalnej pracowników. Jednak nie przekroczy 1000 zł. Dyrektor KIS potwierdził, że pracodawca nie musi pobierać zaliczki na podatek dochodowy.
Jeśli podatnik skorzystał ze zwolnienia ponad przysługujący mu limit, musi dopłacić PIT w rozliczeniu rocznym. A taka sytuacja może się zdarzyć w przypadku zatrudnienia w kliku miejscach. Problem polega na tym, że PIT-11 nie zawiera informacji o przychodach objętych zwolnieniem. Jeśli np. podatnik miał dwóch lub trzech pracodawców i każdy z nich zastosował zwolnienie, podatnik nie znajdzie informacji, ile wynosi nadwyżka, od której powinien zapłacić podatek
Potwierdzeniem tego może być interpretacja z 2 kwietnia 2024 r. (nr 0114-KDIP3-2.4011.85.2024.2.MJ). Dyrektor KIS wyjaśnia, że nie ma przepisu, który zobowiązywałby pracownika do złożenia oświadczenia pracodawcy, z którego wynikałoby, że pracownik wykorzystał już kwotę limitowanego zwolnienia. – Tym samym podmiot wypłacający świadczenie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest zobowiązany, zgodnie z brzmieniem tego przepisu, opodatkować wypłacone świadczenie (nadwyżkę ponad limit zwolnienia) jedynie w sytuacji, gdy suma przekazanych przez tenże podmiot świadczeń przekroczy ustalony przez ustawodawcę limit. Natomiast obowiązkiem pracownika jest kontrolować wysokość otrzymanych w roku podatkowym świadczeń i ich nadwyżkę ponad kwotę limitowanego zwolnieni opodatkować w zeznaniu podatkowym – stwierdził dyrektor KIS.
W 2025 r. zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 78 lit. b ustawy o PIT wolne od podatku dochodowego są dopłaty do wypoczynku zorganizowanego przez podmioty prowadzące działalność w tym zakresie, w formie wczasów, kolonii, obozów i zimowisk, w tym również połączonego z nauką, pobytu na leczeniu sanatoryjnym, w placówkach leczniczo-sanatoryjnych, rehabilitacyjno-szkoleniowych i leczniczo-opiekuńczych, oraz przejazdów związanych z tym wypoczynkiem i pobytem na leczeniu – dla dzieci i młodzieży do lat 18, sfinansowane z innych źródeł do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2000 zł. Wcześniej było to 3000 zł.
W interpretacji z 17 maja 2024 r. (nr 0112-KDIL2-2.4011.277.2024.1.AG) dyrektor KIS wyjaśniał, że wypoczynek powinien być zorganizowany przez podmiot, który ma formalno-prawne umocowanie do wykonywania czynności związanych z organizowaniem wypoczynku, określone w dokumentach stanowiących podstawę jego funkcjonowania. Istotne jest zatem, aby podmiot organizujący wypoczynek prowadził działalność w tym zakresie lub też statutowo zajmował się tego typu działalnością.
Do podmiotów prowadzących działalność w zakresie wypoczynku zaliczyć można np. biura turystyczne czy inne podmioty prowadzące działalność w formie domów wczasowych, pensjonatów, gospodarstw agroturystycznych. Natomiast do podmiotów, które zajmują się statutowo tego rodzaju działalnością należy zakwalifikować m.in. szkoły, domy kultury, kościoły, których działalnością statutową może być organizowanie wypoczynku zorganizowanego, a także stowarzyszenia, organizacje charytatywne, fundacje – które również zajmują się statutowo tego rodzaju działalnością.