Kwestia zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z wizerunkiem przedsiębiorcy od lat budzi istotne kontrowersje. Dotyczy to w szczególności branż, w których wygląd zewnętrzny, estetyka oraz profesjonalna prezentacja stanowią realny element oferty – jak działalność artystyczna, influencerska, szkoleniowa czy medialna. Najnowsza interpretacja indywidualna dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 grudnia 2025 r. (znak: 0112-KDIL2-2.4011.853.2025.2.KP) potwierdza, że linia interpretacyjna organów podatkowych pozostaje w tym zakresie restrykcyjna.
Wnioskodawczynią była przedsiębiorczyni prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą o charakterze artystycznym, edukacyjnym i twórczym. Jako pianistka, artystka estradowa i influencerka regularnie tworzyła materiały wideo, prowadziła kursy online oraz występowała publicznie. W ramach tej działalności ponosiła wydatki m.in. na profesjonalny makijaż, stylizację fryzury, rzęs i paznokci, a także na zakup i utrzymanie strojów scenicznych wykorzystywanych wyłącznie podczas koncertów, nagrań i zajęć edukacyjnych.
Podatniczka argumentowała, że wydatki te są bezpośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami – wpływają na odbiór jej treści, profesjonalizm, zasięgi w mediach społecznościowych oraz zainteresowanie odbiorców i partnerów biznesowych.
Stanowisko organu – wydatki osobiste, nie podatkowe
Dyrektor KIS uznał stanowisko podatniczki za nieprawidłowe. Kluczowe znaczenie miało zakwalifikowanie spornych wydatków jako wydatków osobistych, a nie kosztów poniesionych „w celu” osiągnięcia przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PIT.
Organ podkreślił, że z usług fryzjera, kosmetyczki czy z zakupu odzieży korzysta każda osoba fizyczna, niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności. Zdaniem fiskusa są to wydatki związane z normalnym funkcjonowaniem w społeczeństwie, a dbałość o estetyczny wygląd mieści się w powszechnych normach społecznych. Nawet jeżeli w danym zawodzie wygląd ma szczególne znaczenie, nie oznacza to jeszcze, że wydatki na jego utrzymanie przestają mieć charakter osobisty.
Ważne! Sam fakt wykorzystywania podczas czynności zarobkowych danego elementu – np. stroju czy makijażu – nie przesądza o jego podatkowym charakterze.
Istotne jest rozróżnienie: koszt musi być poniesiony „w celu uzyskania przychodu”, a nie jedynie „w związku z prowadzoną działalnością”.
Brak logo i „wyłączność” użytkowania nie wystarczą
W interpretacji jednoznacznie wskazano, że nawet deklarowana wyłączność wykorzystywania strojów na potrzeby działalności oraz brak ich użycia prywatnego nie zmienia kwalifikacji podatkowej. Również fakt, że stroje nie posiadały logo firmy, a ich charakter był sceniczny i tematyczny, nie został uznany za argument przesądzający o możliwości zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodu.
Znaczenie interpretacji
Interpretacja ma istotne znaczenie praktyczne – nie tylko dla artystów i influencerów, ale również dla trenerów, szkoleniowców, prawników, doradców czy przedsiębiorców występujących publicznie. Potwierdza ona, że organy podatkowe bardzo wąsko interpretują przesłankę celowości kosztu i konsekwentnie odmawiają uznania wydatków „wizerunkowych” za podatkowe. W praktyce ujęcie ich w kosztach uzyskania przychodów wiąże się z istotnym ryzykiem sporu z organami podatkowymi.
Konsekwencja urzędu
Interpretacja dyrektora KIS potwierdza utrwalone, niekorzystne dla podatników podejście do wydatków na wizerunek. Nawet w działalnościach, w których wygląd zewnętrzny stanowi realny element oferty, organy podatkowe traktują je jako wydatki osobiste, wyłączone z kosztów uzyskania przychodów.
Podstawa prawna: